Sep 10

sunset.jpg

Δεν είναι πολύ άσχημο να νοσταλγείς κάτι και να μην μπορείς να κάνεις κάτι γι’αυτό;Για την ακρίβεια δεν μιλάω για υλικά αγαθά ή για προσωρινές καταστάσεις τύπου διακοπών κτλ..Αναφέρομαι σε διαπροσωπικές καταστάσεις και επαφές οι οποίες σου γεμίζουν τη ζωή μέχρι ένα σημείο και ξαφνικά ατονούν ή εξαφανίζονται, προσωρινά ή μόνιμα.

Προσπαθώ να δώσω μια εξήγηση στην μπερδεμένη συναισθηματική κατάσταση που βρίσκεται κανείς όταν η νοσταλγία κυριαρχεί στο συναισθηματικό του κόσμο.Δεν γίνεται(!).Είναι κάτι αναπάντεχο..Δεν μπορώ να καταλάβω τί νιώθω όταν νοσταλγώ κάτι..

Προσπαθώ περισσότερο..Καταλαβαίνω ότι έχω μια υποψία θλίψης η οποία επικαλύπτεται από την σιγουριά της ευτυχίας και της χαράς όταν σκέφτομαι ότι τελικά θα πραγματοποιηθεί αυτό που νοσταλγώ να (ξανα)ζήσω!

Αλλά τίποτα..Όλα πάλι στο κενό..Σκέφτομαι ότι όσο χαρούμενος θα είμαι όταν τελικά αυτό συμβεί, τόσο, ίσως και διπλάσια δυστυχισμένος θα είμαι όταν αυτό πάψει να υφίσταται..Δεν ξέρω, δε νομίζω ότι θα μπορέσει κανείς ποτέ ουσιαστικά να ερμηνεύσει το συναίσθημα της νοσταλγίας.Όλες οι μέχρι στιγμής θεωρίες, αν υπάρχουν, μάλλον θα είναι προσεγγίσεις της πραγματικής ερμηνείας.

Αυτό που νοσταλγώ και θέλω τόσο πολύ να συμβεί είναι μέσα στο μυαλό μου σχεδόν όλη μέρα..Τείνει να γίνει εμμονή..Όταν το σκέφτομαι μόνος μου για πολλή ώρα έχω την αίσθηση ότι πραγματοποιείται, έχω την αίσθηση ότι είμαι με τον άνθρωπο που θέλω να είμαι.Τη νιώθω, νιώθω ότι είμαστε μαζί, νιώθω το φιλί της και την αύρα της αλλά παρ’όλα αυτά, αυτές οι ψευδαισθήσεις δεν είναι αρκετές για να ικανοποιήσουν το συναίσθημα της νοσταλγίας που με κυριεύει.Αντιθέτως, με προσγειώνουν απότομα.

Άραγε το συναίσθημα αυτό μπορεί να πει κανείς ποτέ ότι χάνεται; Η μήπως όταν νομίζουμε ότι έχουμε πάψει να νοσταλγούμε κάτι, αυτό βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού μας, έτοιμο να “οπλίσει” της αναμνήσεις μας σε ανύποπτο χρόνο; Άραγε τελικά ξεχνάμε ποτέ;

Ίσως η νοσταλγική δίψα που μας κυριεύει, είναι μια αφορμή για να μας θυμίζει το παρελθόν..

Tags: , , , , , ,