Πρόσφατα έμαθα ότι ο πατέρας μου πάσχει από καρκίνο. Είναι πιστεύω περιττό αυτή
τη φορά να μιλήσω για συναισθήματα για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν υπήρχε κανένα
συναίσθημα την ώρα που άκουγα ότι ο μεγαλύτερος μου φόβος στη ζωή, ήταν εδώ
δίπλα μου.Σαν να με κοροϊδευε, σαν να έπαιζε μαζί μου, ήρθε και άλλαξε τη ζωή του
πατέρα μου και μαζί τη δική μου και της υπόλοιπης οικογένειας.
Δεν μπορεί κανείς να καταλάβει τι είναι ο καρκίνος και όμως όλοι υποφέρουν. Πρώτα
ο πάσχων και μετά οι συγγενείς. Αυτό που καταλαβαίνουν όλοι είναι η αβεβαιότητα η
οποία θα επικρατεί από εδώ και πέρα, όσον αφορά το μέλλον του καθενός από εμάς.
Είχα φίλους και γνωστούς που πέθαναν από καρκίνο.Όταν τα υπόλοιπα παιδιά
παίζαμε μπάλα και ηλεκτρονικά παιχνίδια, αυτοί πάλευαν για κάτι πολύ πιο
σπουδαίο, για τη ζωή τους. Τους αποκαλώ «μικρούς ήρωες». Γιατί μικροί ήταν. Ο
Βασιλάκης ήταν μόλις 14 ,ο Άγγελος 21.
Όσο μεγάλωνα έβλεπα άτομα να «φεύγουν» από τον καρκίνο ή όπως μερικοί
αρέσκονται να λένε, λες και είναι λιγότερο επώδυνο, από την «επάρατη νόσο». Όχι
λέγεται καρκίνος, είναι θανατηφόρος, ύπουλος και πρέπει να βρούμε τη δύναμη να το
πολεμήσουμε.
Ο καρκίνος δεν καταπολεμάτε εύκολα, αλλά δεν πρέπει να σταματήσουμε να
ελπίζουμε ότι θα θεραπευτεί. Η διαδικασία θεραπείας είναι δύσκολη και επώδυνη
τόσο για τον πάσχων (ψυχοσωματικά) όσο και για τους κοντινούς συγγενείς του
(ψυχικά).
Είμαι 19 χρονών και νιώθω 30+. Από μικρός είχα περισσότερες έννοιες στο κεφάλι
μου απ’ ότι ένα συνηθισμένο παιδί της ηλικίας μου. Οι συγκυρίες είναι τέτοιες που
δεν με αφήνουν να χαρώ τα νιάτα μου όσο θα ήθελα. Ο καρκίνος είναι άλλη μια
πρόκληση.
Ακόμα σε θυμάμαι Βασιλάκη. Ποτέ δεν ξέχασα τα τελευταία σου λόγια. Δεν σε
ξέχασα Άγγελε. Θυμάμαι ακόμα τις συμβουλές που έδωσες στον θείο σου πριν
«φύγεις».
Όσο και να ελπίζω, όσο και να προσπαθώ να είμαι δυνατός πάντα θα υπάρχει κάποια
στιγμή που θα λυγίσω. Κάποια στιγμή δεν θα αντέξω άλλο αυτές τις τόσο
βασανιστικές σκέψεις που τριγυρίζουν συνέχεια στο μυαλό μου και θα ξεσπάσω.
Έγινε μόλις χθες. Μη μπορώντας να αντέξω άλλο τις διάφορες σκέψεις στο μυαλό
μου και σε συνδυασμό με καθημερινές πιέσεις και προκλήσεις ξέσπασα σε κλάματα
τα ξημερώματα.
Είναι πολύ δύσκολο να βλέπεις τον δικό σου άνθρωπο, να χαίρεται το παραμικρό
πράγμα στη ζωή, να κάνει πράγματα που ίσως σκέφτεται ότι είναι τα τελευταία του.
Όμως δεν πρέπει να σκύψεις το κεφάλι.
Όσο περισσότερο συζητάς τον καρκίνο, τόσο εντός όσο και εκτός οικογενείας, τόσο
καλύτερα θα νιώσεις. Θα καταλάβεις όμως, δυστυχώς, ότι ο καρκίνος υπάρχει παντού
και παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται. Κάποιοι θα γλιτώσουν. Άλλοι όχι. Αλλά η ζωή
θα συνεχιστεί.
Μεγάλωσα με τον φόβο του καρκίνου. Δεν κρύβομαι. Ο καρκίνος ήταν ότι φοβόμουν
περισσότερο στη ζωή μου. Αλλά όπως βλέπουμε όνειρα να πραγματοποιούνται έτσι
βλέπουμε και εφιάλτες. Άλλωστε ο εφιάλτης είναι ένα κακό όνειρο. Το θέμα είναι τι
κάνεις όταν ξυπνάς.
Δυστυχώς η κρατική πρόνοια είναι ανύπαρκτη, πιθανόν σκόπιμα. Οι χημειοθεραπείες
ανά τον κόσμο αποφέρουν τεράστια κέρδη στις φαρμακοβιομηχανίες. Οι εγχειρήσεις
αφαίρεσης όγκων κοστίζουν. Έχει στηθεί ολόκληρη πλευρά της οικονομίας στους
καρκινοπαθείς. Βλέπετε πάντα υπάρχει εκμετάλλευση του ανθρώπινου δράματος.
Ο πατέρας μου βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Να κάνει χημειοθεραπείες
με άμεσο κίνδυνο να πεθάνει από τον καρκίνο στο συκώτι ή να κάνει ηπατεκτομή με
μεγάλες πιθανότητες να πεθάνει στο χειρουργικό κρεβάτι; Πραγματικά δεν ξέρω τι θα
επέλεγα αν ήμουν στη θέση του.
Ο καρκίνος μας βαραίνει όλους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Θα επιφέρει πολλές
αλλαγές στις ζωές των μελών της οικογένειας. Όμως, θα είμαστε περήφανοι.
Ότι και να γίνει.
Όσο κάτω και να μας τραβήξει, τα μάτια μας θα κοιτούν ψηλά..
Και θα ονειρεύομαστε…
Αφιερωμένο σε όλους τους καρκινοπαθείς
No tags for this post.